اورچینهای بلندخار (Centrostephanus rodgersii) بهوفور در دیوارههای سنگی و جنگلهای زیرآبی جلبکهای طلایی (Ecklonia radiata) و کرفت (Phyllospora comosa) در جنوب شرقی استرالیا یافت میشوند. این موجودات همچنین در نواحی موسوم به «اورچین بارن» زندگی میکنند، مکانهایی که بهعنوان مناطقی بیجان و بدون حیات توصیف میشوند. در گزارشهای رسانهای، این مناطق بهطور معمول بهعنوان «مناظر بیجان» معرفی میشوند، جایی که تعداد زیادی از اورچینها بهسرعت از بین رفتن جنگلهای جلبکی را رقم میزنند و نواحی جدیدی از بارنها را ایجاد میکنند.
واقعیتهای جدید دربارهٔ اورچینها و بارنها
با این حال، این تصویر از بارنها و اورچینها بهطور کامل عادلانه نیست. نگرانیهای زیادی دربارهٔ سرعت گسترش بارنها به آبهای تاسمانیا در دهههای اخیر بهدلیل گرمشدن اقیانوسها وجود دارد. اما در نیو ساوت ولز، بهنظر نمیرسد که بارنها در حال افزایش باشند. بارنها میتوانند زیستگاههای مهمی باشند و از برخی جهات، ممکن است گونههای بیشتری نسبت به جنگلهای جلبکی داشته باشند.
بیشتر بخوانید: خشکی بیسابقه خاکهای انگلستان: آیا بحران آبی در راه است؟
اورچینها نیز ممکن است در قضاوتها ناعادلانه مورد بررسی قرار بگیرند. در محدودهٔ بومی خود در نیو ساوت ولز، جمعیت اورچینهای بلندخار در طول زمان پایدار بوده است. این اورچینها بهعنوان عامل کلیدی در کاهش جنگلهای جلبکی معرفی شدهاند، زیرا ناپدید شدن جلبکها با افزایش تعداد اورچینها همزمان است. در پاسخ، مقامات برنامههای کنترلی اورچینها را راهاندازی کردهاند که در آن غواصان اورچینها را از دریا خارج میکنند.
تحقیقات جدید و پیچیدگی روابط اکولوژیک
تحقیقات اخیر نشان میدهد که این موضوع به این سادگی نیست. جلبکها به آبهای سرد نیاز دارند و با گرمشدن اقیانوسها، شرایط برای آنها نامساعدتر میشود. اورچینها ممکن است تنها نشانهای از مشکل باشند و نه علت اصلی آن. اورچینهای بلندخار، مانند بسیاری از گونههای دیگر، گیاهخوار هستند و از جلبکها و همچنین کرمهای کوچک و دیگر بیمهرگان تغذیه میکنند.
سوال این است که آیا اورچینها به جلبک وابستهاند؟ در تحقیقات جدیدی، ۱۰۰ اورچین بلندخار از بارنها و جنگلهای جلبکی در سواحل نیو ساوت ولز جمعآوری شد و محتوای روده آنها بررسی شد. نتایج نشان داد که آنها علاوه بر جلبک، از بیمهرگان و مواد آلی دیگر نیز تغذیه میکنند. بهویژه در نیو ساوت ولز، کاهش اخیر جنگلهای جلبکی به تغذیهٔ اورچینها نسبت داده شده است، اما نتایج ما نشان میدهد که آنها بیشتر به مواد آلی دیگر وابستهاند.
یکی از دلایل رایج برای فراوانی اورچینها، کمبود شکارچیان بزرگ است. بهطور معمول، برداشت بیش از حد قورباغههای شرقی (Sagmariasus verreauxi) و سایر شکارچیان بهعنوان علت اصلی افزایش تعداد اورچینها مطرح شده است. اما آیا این شکارچیان واقعاً اورچینهای بلندخار را شکار میکنند؟ در تحقیقات انجامشده، مشخص شد که شکارچیان نیز گاهی اورچینها را میخورند، اما بهندرت. این نشان میدهد که نقش شکارچیان ممکن است بیش از حد بزرگنمایی شده باشد.
بهطور طبیعی، نگرانی دربارهٔ ناپدید شدن جنگلهای جلبکی وجود دارد. اما قطع اورچینها و محافظت از شکارچیان آنها بهعنوان روشهایی برای کمک به جلبکها پیشنهاد شده است. مشکل این است که قطع اورچینها هزینهبر و دشوار است و اثربخشی درازمدت محدودی دارد. تحقیقات اخیر نشان داده است که وقتی اورچینهای بلندخار از مناطق وسیع حذف شدند، آنهایی که باقی مانده بودند، سریعتر تکثیر شدند.
اورچینها ممکن است عامل اصلی از بین رفتن جنگلهای جلبکی نباشند، اما بهمحض ناپدید شدن جلبکها، تغذیهٔ آنها از جوانههای جلبکی مانع از رشد مجدد آنها میشود و بارنها را حفظ میکند. جلبکها به آب سرد و شور نیاز دارند، اما آبهای ساحلی استرالیا بهسرعت گرم میشوند و حجم زیادی از آب شیرین ناشی از سیلابهای شدید، بخشهای وسیعی از جلبکها را نابود میکند. تغییرات اقلیمی این تهدیدات را شدیدتر میکند.
در نهایت، روابط بین اورچینها و جلبکها پیچیدهتر از آن چیزی است که بهنظر میرسد. ما نمیتوانیم به سادگی بگوییم که اورچینها مشکل هستند و راهحل این است که آنها را از دریا خارج کنیم. محافظت از شکارچیان اورچین ممکن است تأثیر کمی بر کنترل آنها داشته باشد، اما ارزش اکولوژیکی خود را دارند. افزایش تعداد اورچینهای بلندخار بعد از ناپدید شدن جلبکها ممکن است نشانهای از فروپاشی گستردهتر باشد و نه علت اصلی آن. راهحلهای درازمدت نیاز به مقابله با چالش اصلی یعنی گرمشدن سریع اقیانوسها بهدلیل تغییرات اقلیمی دارد.
بیشتر بخوانید: گزارش سازمان ملل: کاشت درخت در مکانهای نادرست راهحلی برای تغییرات اقلیمی نیست · چالشهای اقلیمی و بحران زیرساختها در منطقهٔ فیندز انگلستان
