جنگلها و اراضی جنگلی در استرالیا، با پوشش میلیونها هکتار، از جنگلهای بارانی گرمسیری و جنگلهای اکالیپتوس معتدل تا علفزارها و بوتهزارهای وسیع در مناطق خشک را شامل میشوند. این اکوسیستمها مقادیر عظیمی از کربن را ذخیره کرده، تنوع زیستی را پشتیبانی میکنند و تأمین آب را تنظیم میکنند. با این حال، اطلاعات ما دربارهٔ تغییرات این اکوسیستمهای حیاتی در طول زمان به طرز شگفتانگیزی محدود است.
چالشهای موجود در نظارت بر جنگلها
استرالیا دارای مکانهای تحقیقاتی و برنامههای نظارتی اکولوژیک درجه یک جهانی است. اما تا کنون، شبکهٔ نظارت ملی منسجمی برای پیگیری سلامت جنگلها در سطح کشور وجود نداشته است. این فقدان اطلاعات موجب میشود که پرسشهای بنیادینی مانند آسیبپذیری جنگلها در برابر خشکسالی، سرعت بازیابی این اکوسیستمها پس از آتشسوزی و مقدار کربن ذخیره شده در جنگلها بیپاسخ بماند. در شرایطی که تغییرات اقلیمی باعث افزایش خشکسالیها، موجهای گرما و آتشسوزیهای شدید در استرالیا میشود، درک اینکه کدام اکوسیستمها در معرض خطر بیشتری قرار دارند و کدام یک از آنها مقاومتر هستند، حیاتی است.
بیشتر بخوانید: جنجالهای النینو: آیا این ابرغول آب و هوا میتواند شما را تحت تأثیر قرار دهد؟
پروژه جدید و فناوریهای نوین
پروژهٔ جدیدی با هدف پر کردن این خلأ در حال اجراست. این پروژه شامل ارتقاء هزاران حسگر خورشیدی موجود است تا بتوانند دادهها را بهطور نزدیک به زمان واقعی از طریق ماهوارهها در مدار پایینی زمین ارسال کنند. اگر پروژهٔ آزمایشی در نیو ساوت ولز غربی موفقیتآمیز باشد، میتواند در سطح ایالت یا حتی کل کشور گسترش یابد. نظارت بر تغییرات جنگلها و اراضی جنگلی در مناطق دورافتادهٔ استرالیا همیشه چالشی بزرگ بوده است. پژوهشگران حسگرهایی را در مناطقی که به شدت در معرض تغییرات اقلیمی قرار دارند، مانند غرب خشک نیو ساوت ولز، نصب کردهاند.
این حسگرها بهطور نزدیک به زمان واقعی رطوبت خاک، میکروکلیما، رشد درختان و استرس آبی گیاهان را اندازهگیری میکنند. در بسیاری از مکانهای دورافتاده، امکان انتقال دادهها بهطور مداوم وجود ندارد و دستیابی به دادههای این حسگرها معمولاً دشوار است. این مشکل زمانی تشدید میشود که حسگرها در فاصلههای دور از شهرها و زیرساختهای ارتباطی قرار دارند. به همین دلیل، دادهها معمولاً تنها چند بار در سال جمعآوری میشوند.
بدون این دادههای مداوم، ما نمیتوانیم تغییرات را هنگام وقوع آنها شناسایی کنیم. این اطلاعات بهویژه پس از رویدادهای مهمی مانند خشکسالیها، موجهای گرما و آتشسوزیها که شرایط اکولوژیکی به سرعت تغییر میکند، بسیار ارزشمند خواهد بود. در واقع، این پروژه به جای استفاده از ماهوارهها بهعنوان چشمان آسمانی، بر تواناییهای ارتباطی آنها تمرکز دارد. ماهوارههای در مدار پایینی زمین به حسگرها اجازه میدهند تا دادهها را بهطور مداوم از نواحی بسیار دور ارسال کنند.
در حال حاضر، پژوهشگران در دانشگاه وسترن سیدنی و UNSW در حال همکاری با شرکت فناوری ارتباطات ماهوارهای OQ Technology هستند. این پروژه همچنین از شبکهٔ حسگر هوشمند نیو ساوت ولز حمایت میکند. ما در حال گسترش شبکهٔ نظارت از جنگلهای مرطوب و بارانی منطقهٔ میراث جهانی کوههای آبی بزرگ به مناطق خشک غرب نیو ساوت ولز هستیم.
بهتدریج، جریانهای داده از این حسگرها مجموعههای دادهای را تشکیل میدهند که برای پیشبینی بهتر خطرات آینده استفاده خواهد شد. تصمیمگیرندگان، صنعت و حفاظتگران به مدلها و پیشبینیها متکی هستند تا درک کنند چگونه اکوسیستمهای استرالیا به تغییرات اقلیمی بدتر پاسخ میدهند. اما پیشبینیها تنها به اندازهٔ مشاهدات استفاده شده برای ساخت و اعتبارسنجی آنها قابل اعتماد هستند.
در نهایت، این پروژه با رصد تغییرات با استفاده از حسگرهای ماهوارهای نمیتواند از خشکسالیها، آتشسوزیها یا کاهش اکوسیستم جلوگیری کند، اما میتواند به شناسایی تهدیدهای نوظهور، بهبود پیشبینیها و ارائه شواهد لازم برای اتخاذ تصمیمات بهتر در آیندهای نامشخص کمک کند.
بیشتر بخوانید: انگلیس: چای و ملون در دمای بالا رشد میکنند! · طراحی سیستمهای حملونقل مقاوم در برابر تغییرات اقلیمی
