رباتها دیگر تنها در فرهنگ عامه یا داستانهای علمی تخیلی وجود ندارند. با ورود رباتهای اجتماعی به زندگی روزمره، مانند رباتهای نمایندهٔ دانشجویی در دانشگاه وایکاتو، تعاملات انسانی با این فناوریها به طور فزایندهای گسترش یافته است. اما از آنجایی که این رباتها میتوانند واکنشهای متفاوتی از افراد مختلف به همراه داشته باشند، سوالی اساسی مطرح میشود: چرا برخی از رباتها برای برخی افراد احساس ترس و نگرانی ایجاد میکنند در حالی که برای دیگران جذاب و دوستداشتنی به نظر میرسند؟
تحقیقات و طراحی ربات Spike
برای پاسخ به این سوال، یک گروه تحقیقاتی تصمیم به طراحی رباتی به نام اسپایک گرفتند. این ربات ویژگیهای خاصی مانند ظاهر غیرمعمول، حرکات پیشبینیناپذیر و ویژگیهای صورت عجیب را داراست تا به طور عمدی احساس ترس و نگرانی را در بین افراد ایجاد کند. محققان با استفاده از مقیاس ارزیابی تعامل انسان و ربات، احساسات و واکنشهای ۱۰۴ شرکتکننده را نسبت به اسپایک بررسی کردند. در حالی که برخی از افراد او را ترسناک توصیف کردند، دیگران او را جالب یا حتی دوستداشتنی دانستند.
بیشتر بخوانید: روسیه آخرین سیاستمداران ضد جنگ را حذف میکند
ابعاد مختلف واکنشها به رباتها
تحقیقات نشان میدهد که درک افراد از رباتها نه تنها به ویژگیهای ظاهری آنها بستگی دارد، بلکه به تجربیات و احساسات شخصی هر فرد نیز مرتبط است. به عنوان مثال، رباتهایی مانند کروز و مارشمالو که در دانشگاه وایکاتو به عنوان نمایندگان دانشجویی استفاده میشوند، برای برخی افراد جذاب و سرگرمکننده و برای برخی دیگر ممکن است احساس ناخوشایندی ایجاد کنند. این واکنشهای متفاوت به این دلیل است که رباتها به تدریج در فضاهایی قرار میگیرند که افراد نمیتوانند به سادگی از آنها چشمپوشی کنند.
با توجه به افزایش سرمایهگذاری در زمینهٔ هوش مصنوعی و رباتیک، لازم است که جوامع به شکل فعالی در تصمیمگیری دربارهٔ نقش این رباتها در زندگی روزمره شرکت کنند. این تحقیق به ما یادآوری میکند که شاید هیچ رباتی به طور جهانی ترسناک نباشد و نیاز به بررسی دقیقتری در مورد طراحی و کاربرد آنها وجود دارد.
بیشتر بخوانید: کنترل ورود خانواده به فضای مجازی ضروری است · تحول محاسبات با رایانش نورومورفیک: راهی به سوی کارایی بیشتر
