در پنج سال آینده، گرمایش جهانی به مرز ۱.۵ درجه سانتیگراد که در توافقنامه پاریس ۲۰۱۵ مورد تاکید قرار گرفته، میرسد. این وضعیت عواقب وخیمی به همراه خواهد داشت، از ذوب شدن سریع یخچالها گرفته تا مرجانهای سفید مرده. در حالی که جهان هنوز بهطور جدی به مقابله با تغییرات اقلیمی نپرداخته، اکنون باید بر محدود کردن میزان و زمان «افزایش» تمرکز کنیم؛ که به معنای چقدر دمای جهانی از حد ۱.۵ درجه فراتر میرود.
چالشهای پیشرو
تحقیقات جدید ما نشان میدهد که اگر دولتها اقداماتی فوری و بلندپروازانه انجام دهند، جهان میتواند حداکثر دما را به حدود ۱.۷ درجه سانتیگراد محدود کند و به صفر خالص انتشار گازهای گلخانهای تا دهه ۲۰۶۰ برسد. اما برای این کار، نیاز به کاهش سریع وابستگی به سوختهای فسیلی داریم که بیش از ۷۵ درصد از انتشار گازهای گلخانهای جهانی را تشکیل میدهند. استرالیا با تعهداتی که در اجلاس COP۲۸ در ۲۰۲۳ و دیگر کنفرانسها داده است، به این هدف پایبند شده است.
بیشتر بخوانید: خطر انقراض یکسوم پرندگان مهاجر؛ زنگ خطر برای طبیعت
مسیر پیش رو
برای دستیابی به اهداف اقلیمی، استرالیا باید سیستم انرژی خود را متحول کند. سوختهای فسیلی حدود ۹۰ درصد از انرژی خام کشور را تامین میکنند و سهم بزرگی از انتشار گازهای گلخانهای را دارند. برای تحقق مسیر پیشنهادی ما، نیاز است که انتشار خالص استرالیا تا سال ۲۰۳۰، ۵۵ درصد زیر سطح سال ۲۰۰۵ کاهش یابد و تا سال ۲۰۵۰ به صفر برسد. با سیاستهای کنونی، استرالیا به سختی به هدف ۴۳ درصدی خود برای سال ۲۰۳۰ خواهد رسید.
انتقال به منابع تجدیدپذیر، مانند انرژی خورشیدی و بادی، برای ماندن زیر حد ۱.۵ درجه ضروری است. اما طبق پیشبینیها، استرالیا تنها ۳۳ درصد از هدف ۵۰ درصدی خود برای سال ۲۰۳۵ را محقق خواهد کرد. تغییرات سیاستی ضروری است و هدف غیرقابل الزام ۸۲ درصد تجدیدپذیرها تا ۲۰۳۰ باید تقویت شود.
پیشرفت در کاهش انتشارات نیازمند تغییرات اساسی در سیاستها و اجرای مؤثر مکانیزمهای نظارتی است. همچنین، حذف یارانهها و حمایت از سوختهای فسیلی میتواند به کاهش انتشارات کمک کند. در نهایت، یک فاز حذف سوختهای فسیلی از استرالیا میتواند نشانهای از رهبری واقعی باشد.
بیشتر بخوانید: نیازهای محلی در خدمات اقلیمی آفریقا: صدای واقعی کاربران · پیامدهای جنگ و بحران اقلیمی: از تنگه هرمز تا جنگلها
