در شب اولین تخلیه کابل، در تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۲۱، یک مادر جوان به جمعیت در فرودگاه بینالمللی حامد کرزی نزدیک شد. او با نگاهی عمیق و غمزده، مرا به عنوان کسی شناسایی کرده بود که به زبانش صحبت میکند. در پایان آن شب، او بدن بیجان کودک خود را به سینهام فشرد و با صدای شکستهاش گفت: «تو این کار را کردی.» این جمله، پنج سال است که در ذهنم مانده و همواره با من است.
بدهی اخلاقی آمریکا
در واقع، او در مورد من اشتباه میکرد. من هیچ کاری برای پسر او نکرده بودم، اما تصمیماتی که به آن شب تلخ منجر شد، در دوردستها و در اتاقهای تصمیمگیری ایالات متحده گرفته شده بود. اکنون، عواقب این تصمیمات به شکل بار سنگینی بر دوش جامعه جهانی و بهویژه آمریکا قرار دارد.
بیشتر بخوانید: آیا سیاست آمریکا پس از ۲۵ سال از ۱۱ سپتامبر بهبود یافته است؟
آمریکا به عنوان یک قدرت جهانی، در قبال نسل آخر جنگ در افغانستان مسئولیتهای اخلاقی زیادی دارد. این نسل، که به دلایل سیاسی و نظامی در شرایطی دشوار قرار گرفته، هنوز هم منتظر پاسخگویی و حمایت است. آیا ایالات متحده، به عنوان یک کشور مدعی حقوق بشر، میتواند از این بار سنگین شانه خالی کند؟
تاثیرات عاطفی و اجتماعی
خاطرات تلخ آن شب و درد و رنجی که بر دوش این مادر جوان قرار داشت، نمایانگر واقعیتهای پیچیدهای است که مردم افغانستان با آن مواجهاند. تصمیمات سیاسی و نظامی که به این بحران دامن زد، اکنون به یک بدهی اخلاقی تبدیل شده است که باید تسویه شود. این موضوع نه تنها به مردم افغانستان، بلکه به وجدان بشریت نیز مربوط میشود.
در نهایت، نسل آخر جنگ در افغانستان، یادآور این است که هر تصمیمی که گرفته میشود، عواقبی دارد. آیا آمریکا میتواند به این بدهی اخلاقی پاسخ دهد و به وعدههای خود در قبال این مردم عمل کند؟
بیشتر بخوانید: آیا PISA ۲۰۲۵ واقعاً به ما کمک میکند؟ نگاهی به رتبهبندی مدارس · آیا پیشروی سریع انصارالله، آمریکا و عربستان را دوباره به یمن میکشاند؟
