همگرایی کشورهای کلتیک در بریتانیا، به ویژه در اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی، نشاندهندهٔ تغییرات عمیق در ساختار سیاسی این کشور است. این در حالی است که تاریخ نشان میدهد هیچگاه تلاش موثری برای ایجاد یک ائتلاف کلتیک در برابر قدرتهای مرکزی انجام نشده است. همواره این کشورها به صورت جداگانه و با چالشهای خود روبرو بودهاند.
پیشینهٔ جداییطلبی و ناتوانیهای سیاسی
از زمانهای دور، کشورهای کلتیک در بریتانیا هیچگاه بهطور کامل به عنوان یک نیروی متحد ظاهر نشدهاند. تلاشهایی مانند «حکمرانی محلی برای همه» در دوران ویکتوریایی، هرچند که به دنبال استقلال بود، اما هیچ موفقیتی در این راستا نداشت. همچنین، این کشورهای کلتیک در برابر تحولات سیاسی، مانند برکسیت، به شدت آسیبپذیر شدهاند.
بیشتر بخوانید: توجه به نسل جوان: ضرورت سیاستگذاری برای سنین ۱۸ تا ۲۵ سال در بریتانیا
چالشهای کنونی و پیامدهای آینده
به تازگی، توافقنامهای به نام «موافقتنامه کاردیف» در ولز به امضا رسید که به بحث دربارهٔ همکاریهای سیاسی و اقتصادی بین کشورهای کلتیک میپردازد. اگرچه این توافق به خودی خود به استقلال منجر نمیشود، اما زمینهساز تغییرات عمیقتری در افکار عمومی و سیاستهای محلی است. در این میان، جوانان ولزی و ایرلندی به شدت به استقلال علاقهمند هستند و این مسئله میتواند به ایجاد یک فضای جدید سیاسی در بریتانیا منجر شود.
تجربهٔ ایرلند پس از استقلال نشان میدهد که کشورهای کوچک میتوانند به موفقیتهای اقتصادی بزرگ دست یابند. ایرلند که در گذشته یکی از فقیرترین کشورهای اروپایی بود، اکنون به یکی از ثروتمندترین کشورها تبدیل شده و میتواند الگوئی برای اسکاتلند باشد. در مقابل، اسکاتلند با مشکلات اقتصادی و اجتماعی گستردهای از جمله کسری بودجهٔ ۲۵ میلیارد پوندی روبروست که بسیاری از تحلیلگران آن را نشانهای از وابستگی بیش از حد به لندن میدانند.
با توجه به این تحولات، به نظر میرسد که همگرایی کلتیک میتواند به چالشی واقعی برای موجودیت بریتانیا تبدیل شود. در حالی که ولز و ایرلند شمالی نیز به دنبال خودمختاری بیشتر هستند، اسکاتلند در مسیر جدایی از بریتانیا قرار دارد. این روند میتواند به شکلگیری یک بریتانیا جدید منجر شود یا حتی به پایان این اتحادیه تاریخی بیانجامد.
بیشتر بخوانید: آمریکا در جنگ با ایران به سمت شکست پیش میرود · مجلس نمایندگان آمریکا تحریمهای جدیدی علیه روسیه تصویب کرد
