در جشنواره فیلم تورنتو، داستان جذاب جودیت هیومن، یکی از پیشگامان حقوق معلولین، در فیلم 'Being Heumann' به نمایش درآمد. این فیلم به کارگردانی سیان هدر، تلاشهای این فعال اجتماعی را در مبارزه با بیتوجهی دولتها در دهههای ۷۰ و ۸۰ میلادی به تصویر میکشد.
تغییرات کوچک، جنگهای بزرگ
در حالی که به سمت فرودگاه میرفتم، به سادگی استفاده از رمپها و زیرساختهای مناسب برای حمل و نقل فکر کردم. این امکانات، که امروزه بسیار عادی به نظر میرسند، روزگاری به عنوان تغییرات رادیکال و هزینهبر تلقی میشدند. این امکانات در واقع حاصل تلاشهای بیوقفه و پرشور فعالانی چون جودیت هیومن است که از دهه ۷۰ تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۳، به عنوان یکی از رهبران این جنبش شناخته میشد.
چالشهای یک قهرمان
در مستند 'Crip Camp'، شخصیت جودیت هیومن با طنز و سرزندگیاش در یادها باقی مانده است. اما در 'Being Heumann'، این جذابیت به صورت خام و بینقص به تصویر کشیده میشود. داستان، نخستین اقدام سیاسی او در مبارزه با بیتوجهی دولت را روایت میکند و لحظاتی از شورش و مقاومت را به نمایش میگذارد.
هرچند این فیلم با نیت خوب ساخته شده، اما در برخی از قسمتها حس کپیکاری و تکراری بودن به بیننده منتقل میشود. این موضوع موجب میشود که برخی از لحظات تاثیرگذار فیلم تحتالشعاع قرار گیرد. با این حال، داستان جودیت هیومن و تلاشهای او برای بهبود شرایط معلولین، همچنان با قدرت و شایستگی روایت میشود.
در نهایت، 'Being Heumann' نه تنها به تاریخ حقوق معلولین نگاهی عمیق میاندازد، بلکه یادآوری میکند که این مبارزه همچنان ادامه دارد و صدای کسانی که برای حقوق خود میجنگند، نباید خاموش شود.
