چرا در یکی از ثروتمندترین و ایمنترین کشورهای جهان، افراد به سختی فرزندی به دنیا میآورند؟ سینگاپور این سوال را به شدت مطرح کرده است. در سال ۲۰۰۰، نرخ باروری در این کشور به ۱.۶ فرزند برای هر زن رسید، اما پیشبینی میشود تا سال ۲۰۲۵ این رقم به ۰.۸۷ کاهش یابد که تقریبا نصف نرخ ایالات متحده است. رهبران سینگاپور، نگران از خطر فروپاشی جمعیت، به سوی جیبهای خود رفتهاند و هر کودک، از جمله فرزندان متولد شده از والدین نامزد، تا سن ۱۷ سالگی ۵۵,۰۰۰ دلار حمایت دولتی دریافت خواهد کرد.
چرا جوانان تصمیم به فرزندآوری نمیگیرند؟
با این حال، یکچهارم سینگاپوریها اعلام کردهاند که قصد ندارند فرزندی داشته باشند. این واقعیت به وضوح نشان میدهد که ثروت و امنیت، به تنهایی نمیتوانند زمینهساز افزایش زاد و ولد باشند. دادههای سازمان ملل نشان میدهد که نرخ باروری جهانی از ۵.۳ تولد به ازای هر زن در سال ۱۹۶۳ به ۲.۲ در سال ۲۰۲۳ کاهش یافته است. اما این آمار یک شکاف در حال رشد را پنهان میکند؛ در برخی کشورهای فقیر در زیرصحرا، به طور متوسط شش تولد به ازای هر زن ثبت میشود.
تفاوتهای جهانی در باروری
در مقایسه، در انگلستان و ولز، این رقم تنها ۱.۳۹ است. بیش از نیمی از جمعیت جهان، از جمله یک میلیارد زن در هند و چین، دارای نرخ باروری زیر ۲.۱ هستند که به عنوان سطح «جایگزین» برای حفظ جمعیت بدون مهاجرت شناخته میشود. حتی در کشورهای فقیر با نرخ مرگ و میر بالا که به تبع آن نرخهای جایگزین بالاتری دارند، تولدها همچنان از مرگها پیشی میگیرد. به عنوان مثال، در نیجریه، نرخ باروری ۴.۴ بیش از نرخ جایگزین ۲.۶ فرزند به ازای هر زن است.
در نهایت، سوالی که باید مطرح شود این است که آیا تنها با ارائه پول و حمایت مالی میتوان به مشکلات بنیادی و اجتماعی که مانع از تشکیل خانوادهها میشود، پاسخ داد؟ به نظر میرسد که جوانان امروزی بیشتر از هر زمان دیگری به دنبال امنیت عاطفی و اجتماعی هستند، و این به معنای آن است که باید به عوامل دیگری نیز توجه شود.
