ربات انسانی تیانگونگ اولترا در مسابقات رباتهای انسانی در پکن موفق شد ۱۰۰ متر را در زمان شگفتانگیز ۸.۶۴ ثانیه طی کند و رکورد تاریخی یوسین بولت، دویدهٔ جامائیکایی، را شکست. این دستاورد نه تنها به عنوان یک موفقیت فنی شناخته میشود، بلکه به سرعت به یکی از مباحث داغ در عرصه فناوری نظامی تبدیل شده است.
توسعه فناوری و نیازهای نظامی
دو روز پس از این مسابقات، روزنامه رسمی ارتش آزادیبخش خلق چین به محققان دستور داد تا تسریع در انتقال این ماشینهای پیشرفته از آزمایشگاه به میدانهای آموزشی نظامی را آغاز کنند. این رباتها نه به عنوان آزمایش، بلکه به عنوان "مبارزان" معرفی شدند. این تغییر رویکرد به وضوح نشان میدهد که چین به دنبال استفاده از پیشرفتهای رباتیک برای تقویت تواناییهای نظامی خود است.
بیشتر بخوانید: آیا این همان دنیای اجتماعی قدیم است؟ تجربهای ۲۴ ساعته بدون الگوریتم!
به عنوان یک محقق در زمینه رباتیک، این تحولات را با ترکیبی از حیرت و نگرانی دنبال میکنم. در حالی که عموم مردم رباتهای انسانی را به عنوان اشیاء عجیب و غریب و غیرکاربردی میبینند، واقعیت به مراتب جدیتر است. سختافزار این رباتها به شدت پیشرفته شده و نرمافزار آنها با سرعت بیسابقهای در حال پیشرفت است.
چالشها و فرصتها
سپر کردن چالشهای فنی برای رباتهای انسانی مدتهاست که حل شده است. سیستمهای محرکه و سنسورها به سطحی از کارایی رسیدهاند که میتوانند در شرایط واقعی عملکرد مناسبی داشته باشند. رباتها در محیطهای شبیهسازی مجازی آموزش میبینند و با استفاده از یادگیری تقویتی، توانایی تصمیمگیری را در زمان واقعی پیدا میکنند. این پیشرفتها فاصله بین شرایط آزمایشگاهی و واقعیتهای غیرقابل پیشبینی دنیای واقعی را به سرعت کاهش میدهد.
اما سوالی که به وجود میآید این است که چرا یک ارتش به رباتهای انسانی پیچیده و گرانقیمت نیاز دارد در حالی که میتواند از پهپادهای ارزانتر و مقاومتر استفاده کند؟ در میدانهای نبرد باز، وسایل نقلیه زنجیری به وضوح برترند. اما با تغییر ماهیت جنگ و افزایش نقش محیطهای شهری، استفاده از رباتهای انسانی به عنوان جایگزینی برای سربازان انسانی به امری ضروری تبدیل میشود.
رباتهای انسانی میتوانند به راحتی در ساختمانهایی که برای انسان طراحی شدهاند حرکت کنند، بدون نیاز به طراحیهای خاص یا رمپهای ویژه. این ویژگی، آنها را به ابزاری کارآمد برای عملیاتهای نظامی تبدیل میکند.
این موضوع ما را به یک دوراهی اخلاقی عمیق میکشاند. بسیاری از ما در حوزه رباتیک، جنگهای تهاجمی را تأیید نمیکنیم، اما این ماشینها در سناریوهای دفاعی و برای خنثیسازی تهدیدات به وضوح مفید هستند. استفاده از رباتها برای نجات گروگانها یا خنثیسازی تهدیدات فعال میتواند جان انسانها را نجات دهد.
علاوه بر این، پیشرفت سریع در رباتیک به آسانی در دسترس است. برخلاف فناوریهای هستهای یا هواپیماهای پنهان، رباتیک مدرن بر پایه چارچوبهای متن باز بنا شده است. با مهارت کافی، یک دشمن متعهد میتواند رفتارهای پیشرفته رباتیکی را به راحتی تکرار کند. بنابراین، ما نمیتوانیم رباتیک انسانی را تنها به عنوان یک تلاش دانشگاهی یا یک نوآوری تجاری در نظر بگیریم.
ما باید گفتوگوی بینالمللی فوری درباره چگونگی کنترل این پیشرفتها آغاز کنیم. به همان اندازه که در صادرات میکروچیپها و اجزای هوافضا محدودیتهایی وجود دارد، باید به حفاظت از معماری نرمافزاری و خطوط تولید آموزشی که به این ماشینها توانایی میدهد، بپردازیم. زمان آن رسیده که سیاستهای ما با این تحولات هماهنگ شوند.
بیشتر بخوانید: آینده بشریت در خطر؛ آیا هوش مصنوعی ما را نابود خواهد کرد؟ · فرانسیس فوکویاما و ارزیابی او از ترامپ، چین و میراث ۱۱ سپتامبر
