خروج استافانوس تسیتسیپاس از مسابقات US Open ۲۰۲۳، بهعنوان آخرین بازیکن با ضربه بکهند یک دست در این گرنداسلم، پایانی بر یک دوره ۱۴۹ ساله در تاریخ تنیس به شمار میآید. از سال ۱۸۷۷ که اولین مسابقهٔ ویمبلدون برگزار شد، همواره حداقل یک بازیکن با این تکنیک در نیمهنهایی گرنداسلمها حضور داشته است. اکنون، این رویداد بهعنوان نقطهٔ عطفی در تاریخ تنیس تلقی میشود که حاکی از تغییرات عمیق در سبکهای بازی و تکنیکهای مورد استفاده است.
تحول در تکنیکهای بازی
در سالهای اخیر، محبوبیت ضربه بکهند دو دست بهطور چشمگیری افزایش یافته است. این تغییر نهتنها نتیجهٔ پیشرفتهای تکنیکی و علمی در ورزش است، بلکه بهدلیل کارایی بالاتر این تکنیک در مقایسه با بکهند یک دست است. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، راجر فدرر بر تنیس مردان تسلط یافت، اما با ورود رافائل نادال و تکنیکهای نوآورانهاش، ضعفهای فدرر در ضربه بکهند یک دست مشخص شد. نادال با استفاده از توپهای با چرخش بالا، توانست این نقطه آسیبپذیر را مورد هدف قرار دهد.
بیشتر بخوانید: کمرنگ کردن نگرانکنندهٔ وزن: کنور بن و رایان گارسیا در وزنکشی شگفتیآفرین!
پیامدهای فرهنگی و استراتژیک
تحولات اخیر در تنیس، بهویژه کاهش تعداد بازیکنان با ضربه بکهند یک دست، تأثیرات عمیقتری بر فرهنگ و استراتژیهای این ورزش خواهد گذاشت. با حذف این تکنیک، تنوع تاکتیکی در بازی کمتر خواهد شد و تماشاگران شاهد کاهش رقابتهای جذاب بین سبکهای مختلف بازی خواهند بود. در گذشته، تفاوتهای استراتژیک بین بازیکنانی که از تکنیکهای مختلف استفاده میکردند، جذابیت بیشتری به تنیس میبخشید. حال آنکه با گرایش به همگنسازی تکنیکها، تنیس به سمت یکنواختی و کمرنگ شدن زیباییهای این ورزش پیش میرود.
راجر فدرر، یکی از بزرگترین طرفداران بکهند یک دست، ابراز امیدواری کرده است که این تکنیک بهطور کامل از بین نرود. اما واقعیت این است که شرایط بازی و قوانین تنیس میتواند بهطرزی مثبت برای بازگرداندن این تکنیک تغییر کند. نیاز به تغییرات در قوانین و شرایط بازی احساس میشود تا زیبایی و تنوع تنیس حفظ شود و به بازیکنان فرصت بیشتری برای استفاده از تکنیکهای مختلف فراهم گردد.
بیشتر بخوانید: تاریخسازی Townsend و Siniakova در US Open: دو قهرمانی، یک رویا · نابغهٔ چپدست تنیس: تئو دیویدوف و انقلابی در زمین
